

Olladas Atlánticas
Montse Rego+Chiu Longina+Hermi Basalo+Roberto d Bouzas
Proxecto producido polo Museo do Mar de Galicia.
convocatoria pública de becas de producción e compra.
Comisario: Manuel Olveira
Fotos accións:Foto1 Foto2 Foto3 Foto4 Foto5 Foto6 Foto7 Foto8 Foto9 Foto10
Fotos exposición: Museo do Mar de Vigo
Foto1 Foto2 Foto3 Foto4 Foto5 Foto6 Foto7 Foto8 Foto9 Foto10 Foto11 Foto12 Foto13
Extracto Diario de Campo: [texto: Herminia Basalo]
Pedindo na rúa co portátil. Esta imaxe recolle un anaco da primeira acción na que Chiu, como tantos músicos fixeron, empezou as accións pedindo na rúa. Un novo instrumento para un retrato coñecido.
[…] Escoitando. Logo de ollar o lugar, Chiu decidiu que era o momento de recoller as palabras que o océano nos traía. Primeiro nas rochas (que gardan segredos) e, despois na praia solitaria e case virxe que atopamos. Só quedaba un vestixio do que foi, unha cadeira abandonada na que sentarse mirando por unha ventá sen marcos, aberta, sen lindes.[…]
[…] Sons de fin e de principio. No punto máis occidental de Galicia, lugar de esperanzas, de temores, de ilusións, quixemos recoller o audio deste océano bravo dende as abruptas rochas que o abrazan. Novos mariñeiros en terra salpicados polo vento e polo sal que este nos traía.
Mirando á cámara e sentindo o mar. No medio das rochas abruptas e salvaxes. Nese punto no que sempre sentimos a inmensidade, neses momentos nos que nos parece que estamos no fin de todo e tamén no comezo. Nese lugar, onde sempre pensamos que este mar nosos nos trouxo e nos levou. Mariñeiros de terra. O ar batía con forza e traía gotas salgadas.
Sempre na procura do son, o brazo estirado, a posición de embelesamento, case de adoración e o mar que fala e a rocha que escoita. Case parece imposible recoller cun micro minúsculo o que esa inmensa boca di.Son momentos para a inmovilidade, para a fusión.[…]
[…] Descubrindo os segredos que estas rochas milenarias gardan, silencio absoluto, tamén respecto. E o son en estado puro, sen artificios. Rexistrando conversas terra-mar, aquí o artista é un espía. Só recolle, non intervén pero está aí para rexistrar a mensaxe.[…]
[…] Na escuridade da noite tentamos recoller a voz encerrada dentro dos grandes cilindros que cobreguean o monte. A fervenza musitaba e nalgún momento oímos un queixume magoento. Tamén a maraña de fíos eléctricos nos prestou a súa voz. Imaxe do ollo espía espiado por outro ollo. Un dos compañeiro inseparables e un intervencionista silencioso: o pequeno micro dobre.[…]
[…] Outra fusión, o pasado, o presente, o futuro. Os recordos infantís cando o avó che dicía “pega a cuncha a orella e escoitarás o mar” e ti, que aínda nunca viras a inmensidade do océano, que non coñecías nin a súa voz nin o seu cheiro, achegabas a orella a aquel obxecto estraño e sorrías. Tamén pensabas “debe ser bonito o mar” e sen coñecelo deixábaste levar polas súas ondas e imaxinabas fermosas aventuras. A maxia e o misterio xuntos. Sen preguntas, só sorrisos pícaras.
Agora o mar está diante e segue soando nunhas caracolas electrificadas. E o seu son segue a ser o mesmo. E a maxia tamén.[…]
[…] A enerxía invadindo o monte. Monte e mar son unha vez máis os productores silenciosos ós que ninguén pide permiso. Na primeira fotografía Chiu “conectou” directamente o portátil a esta gran fonte de enerxía e fabricou unha fermosa canción.
Na segunda imaxe vemos en detalle a gran hélice que baila co ritmo do vento.[…]
[…] De novo, o músico non poido evitar “enchufar” o seu equipo neste enorme altofalante. Un dos de maior potencia cos que se atopou. A paisaxe ben merecía unha composición.[…]
______________________________________
Pidiendo en la calle con el portátil. Esta imagen recoge un momento de la primera acción en la que Chiu, como tantos músicos hicieron, empezó su acción pidiendo en la calle. Un nuevo instrumento para un retrato conocido.
[…] Escuchando. Después de observar el lugar, Chiu decidió que era el momento de recoger las palabras que el océano nos traía. Primero en las rocas (que guardan secretos) y, después en la playa solitaria y casi virgen que encontramos. Sólo quedaba un vestigio de lo que había sido, una silla abandonada en la que sentarse mirando a través de una ventana sin marcos, abierta, sin límites.[…]
[…] Sonidos de fin y de principio. En el punto más occidental de Galicia, lugar de esperanzas, de temores, de ilusiones, quisimos recoger el audio de este océano bravo desde las abruptas rocas que lo abrazan. Nuevos marineros en tierra salpicados por el viento y por la sal que éste nos traía.
Mirando a la cámara y sintiendo el mar. En medio de las rocas abruptas y salvajes. En ese punto en el que siempre sentimos la inmensidad, en esos momentos en los que nos parece que estamos en el fin de todo y, también en el principio. En ese lugar, dónde siempre pensamos que este mar nuestro nos trajo y nos llevó. Marineros de tierra. El aire golpeaba con fuerza y traía gotas saladas.
Siempre en busca del sonido, el brazo estirado, la posición de embelesamiento, casi de adoración y el mar que habla y la roca que escucha. Casi parece imposible recoger con un micro minúsculo lo que esa inmensa boca dice. Son momentos para la inmovilidad, para la fusion.[…]
[…] Descubiendo los secretos que estas rocas milenarias guardan, silencio absoluto, también respecto. Y el sonido en estado puro, sin artificios. Registrando conversaciones tierra-mar, aquí el artista es un espía. Sólo recoge, no interviene pero está ahí para registrar el mensaje.[…]
[…]En la oscuridad de la noche intentamos recoger la voz encerrada dentro de los enormes cilindros que serpentean el monte. La cascada musitaba y, en algún momento, escuchamos un quejido lastimoso. También la maraña de hilos eléctricos nos prestó su voz. Imagen del ojo espía espiado por otro ojo. Uno de los compañeros inseparables y un intervencionista silencioso: el pequeño micro doble.[…]
[…]Otra fusión, el pasado, el presente, el futuro. Los recuerdos infantiles cuando el abuelo te decía “pega la concha a la oreja y escucharás el mar”, y tu, que aún nunca habías visto la inmensidad del océano, que no conocías ni su voz ni su olor, acercabas la oreja a aquel objecto extraño y sonreías. También pensabas “debe ser bonito el mar” y sin conocerlo te dejabas llevar por sus olas e imaginabas hermosas aventuras. La magia y el misterio juntos. Sin preguntas, sólo sonrisas pícaras.
Ahora el mar está delante y sigue sonando en unas caracolas electrificadas. Y su sonido sigue siendo el mismo. Y la magia también.[…]
[…] La energía invadiendo el monte. Monte y mar son, una vez más, los productores silenciosos a los que nadie pide permiso. En la primera fotografía, Chiu “conectó” directamente el portátil a esta gran fuente de energía y fabricó una hermosa canción.
En la segunda imagen vemos en detalle la gran hélice que baila con el ritmo del viento.[…]
[…]De nuevo, el músico no pudo evitar “enchufar” su equipo en este enorme altavoz. Uno de los de maior potencia con que se encontró. El paisaje bien merecía una composición.[…]
.
Video: Audio Accións [26,3Mb]
SUSHI_para_4 [Arquivo Video]
Ruta do Louro, Galicia
Museo do Mar de Galicia. Vigo, 2003
.
.
.
.

